De arbeidsmarkt staat onder druk en flexwerk verandert fundamenteel. Waar uitzenden voorheen vaak een kostenvoordeel bood, heeft de nieuwe ABU-cao ervoor gezorgd dat de kostprijs minimaal gelijkwaardig is. De toegevoegde waarde zit daarmee niet langer in het drukken van kosten via verloning, maar in de kwaliteit en inrichting van de dienstverlening. Tegelijkertijd is de politieke tendens al jaren gericht op minder flex en meer vastigheid. Dit zien we onder andere terug in de Wet meer zekerheid flexwerkers en de invoering van de Wtta. De vraag naar en het aanbod van flexwerk nemen echter niet af. Er blijven doelgroepen, zoals studenten, die enkel onder flexibele voorwaarden willen en kunnen werken. Of het nu gaat om het opvangen van pieken en ziekte of het wendbaar blijven in een snel veranderende wereld: een flexibele schil blijft voor veel organisaties een vast onderdeel van de strategische personeelsplanning. De vraag is dan ook niet óf flex blijft bestaan, maar hoe je dit in de toekomst organiseert.