Studenten aan werk helpen die het écht nodig hebben

Alumnus afgestoft

In deze Alumnus afgestoft blikt Ineke Elbertse terug op haar tijd bij SUSA in de tweede helft van de jaren zeventig. Het uitzenden kent in die tijd een sociaal karakter waarbij de studenten tips van haar krijgen om goed voor de dag te komen. Er waren veel verschillende baantjes. “De kunstacademie vroeg om naaktmodellen.”

Ineke Elbertse werkte van 1974 tot 1979 bij SUSA als Administratief Medewerker en Bemiddelaar.

Een jongeman met lang, vettig haar staat voor het bureau van Ineke Elbertse. Hij draagt een hippe, maar afgedragen, corduroy jasje. Zijn blik glijdt traag over de witte kaartjes op het bureau. Zijn ogen houden halt en hij pakt een van de kaartjes. “Productiemedewerker bij Johnson Wax in Mijdrecht”, leest hij voor. “Krijg ik reiskostenvergoeding?” De dan 22-jarige Elbertse kijkt op van haar werk en zegt dat hij inderdaad reiskostenvergoeding krijgt en dat er meerdere ploegendiensten per week zijn. “Dat komt goed uit”, antwoordt de jongeman monter, “want ik heb het geld hard nodig omdat mijn ouders mijn toelage hebben gestopt.” Elbertse wijst, kordaat als ze is, op zijn kapsel. “Ik adviseer je jouw haar goed te wassen en op te steken in een knot anders komt het in de machine”, legt ze geduldig uit. De jongen schrijft zich in en Elbertse informeert ondertussen naar zijn situatie. Als ze klaar zijn, geeft ze hem een stencil. “Lees deze thuis maar even goed door. Hier staan onze huisregels en tips in.”

Van bemiddelen naar uitzenden

Ineke Elbertse komt in 1974 bij SUSA in dienst. Het kantoor is gevestigd aan het Lepelenburg en het is er een komen en gaan van studenten. Het zijn veelal studenten die het geld echt nodig hebben om rond te kunnen komen. Ook melden zich in die jaren dikwijls buitenlandse studenten bij SUSA. Elbertse herinnert zich vooral de Portugezen. “Dat waren zulke mooie en beleefde jongens.” In die tijd is SUSA net overgeschakeld van bemiddelen naar uitzenden en de stichting groeit als kool, maar het sociale karakter blijft behouden. Studenten staan op de eerste plaats. Elbertse is onder andere aangenomen om de loonadministratie te doen voor het studentenuitzendbureau. “Bij een commercieel uitzendbureau zou zo’n jongen die er niet helemaal fris uitziet gelijk de deur gewezen worden. Bij SUSA keken we daar doorheen en namen we de tijd om iemand te helpen aan werk en gaven we tips over een verzorgd en representatief voorkomen.”

“ In mijn beleving hielpen we studenten aan werk die het echt nodig hadden. Natuurlijk waren er ook studenten van Nyenrode die bij ons werkten voor een vakantie of stereo-installatie, maar dat was maar een klein clubje.”

Lange rij studentes

Het werk dat SUSA de studenten biedt, is divers. Johnson Wax uit Mijdrecht is de grootste klant. “Elke week stuurden we daar dertig tot veertig studenten heen. Ondanks dat het productiewerk was, is het geliefd. Vooral de avonddienst.” Elbertse herinnert zich ook het werk als brancardier dat populair was onder de werkstudenten. “Destijds reden onze studenten de patiënten naar de operatiekamer in het ziekenhuis.” SUSA had ook meer seizoensmatig werk, zoals het opbouwen van stands bij de Jaarbeurs. Onder de dames van het vrouwelijk studentencorps was vooral het werk als gastvrouw gewild. “Stonden ze in een rij voor me omdat je na afloop van een bepaalde beurs de make-up die gedemonstreerd werd mocht houden.”

Naaktmodel, geen probleem

Gekke banen waren er natuurlijk ook. “De kunstacademie vroeg om naaktmodellen.” En dat was geen probleem, want voor elke baan was wel een student. Klagen over werk deden de studenten dan ook vrijwel nooit, volgens Elbertse. De meeste werkstudenten zaten in de financiële penarie en pakten dan alles aan. Gelukkig waren er ook veel leuke baantjes. Een voorbeeld daarvan: met Sinterklaas werden op het kantoor studenten als Piet en Sint geschminkt om bij de mensen langs te gaan. “Mijn moeder heeft zelfs nog de zwartepietenpakken gemaakt. Bij elk gezin kreeg de student een borreltje, want dat was traditie. Wij zeiden dan nog: laat maar staan. Natuurlijk waren ze binnen een half uur dronken… Het was wel hartstikke gezellig.”

“Met Sinterklaas werden op het kantoor studenten als Piet en Sint geschminkt om bij de mensen langs te gaan en de kunstacademie vroeg om naaktmodellen."

Oppascentrale

SUSA had in die tijd ook nog de oppascentrale waar bemiddeld werd tussen vraag en aanbod. Het was een erfenis uit de beginjaren van SUSA, voordat het uitzendmodel werd omarmd. “Wij kregen dan een percentage, maar eigenlijk was het meer liefdadigheidswerk. Als ik niemand kon vinden ging ik zelf oppassen omdat ik het lullig vond voor de ouders die een avondje uit hadden geboekt, herinnert Elbertse zich.

Goede leerschool

Al met al blikt Ineke terug op een mooie tijd bij SUSA. “Ik heb er altijd goed kunnen werken. Mijn zelfvertrouwen heeft daardoor een boost gehad en ik heb me gewaardeerd gevoeld. Door collega’s en het bestuur van de stichting, maar ook door de studenten.” Als ze verkouden was, nam een student een rolletje keelpastilles voor haar mee. Ook maakte Elbertse carrière, want op het laatst was ze plaatsvervangend directeur. Als de directeur op pad was had Ineke de leiding over het bureau. Een hele verantwoordelijkheid op zo’n jonge leeftijd. “Het allerleukste vond ik wel het contact met de studenten. Ik kende zelfs gironummers van studenten uit mijn hoofd omdat ik ook de loonadministratie deed. Dat ik dat allemaal mocht doen was een groot voorrecht, want het is de beste leerschool die je kunt wensen.”

Ineke Elbertse heeft van 1974 tot 1979 als Administratief Medewerker en Bemiddelaar bij SUSA gewerkt. Tegenwoordig heeft zij haar eigen bedrijf Dik Tevreden dat in de re-integratie branche opereert.
Alle artikelen